Geschiedenis van het Hôtel Lantin

 

porte façade musée magnin
In 1652 erfde Etienne Lantin (1610-1681), adviseur bij de Regionale Rekenkamer, het terrein van de Rue des Bons Enfants van zijn vader. Het eerste document waaruit de bouw blijkt, dateert vit 1663. Door de kleine afmetingen van de plek, kon er niet tussen de binnenplaats en de tuin gebouwd worden. De (anonieme) architect ontwierp, wellicht om deze leemte te compenseren, een monumentaal traphuis, versterkt door een versierde koepel van stucwerk, die het gebouw in bouwkundig opzicht zo interessant maakt.

 

Het vitzonderlijk sobere aanzicht van de gevel doet het metselverband van roze steen nog mooier uitkomen.De op regelmatige wijze rond een imposante koetspoort in klassieke stijl uitgelijnde venters geven het geheel ritme. De versiering beperkt zich tot het afwisselen van gebroken of half-cirkelvormige frontons met kraagtenen waarop de op de Oudheid geïnspireerde frontons rusten.

 

Het herenhuis verwisselde meerdere keren van eigenaar. In 1829 kwam het in handen van Jean-Hugues Magnin, de grootvader van de kunstverzamelaars, die het doorgaf aan zijn zoon Joseph (1824-1910) en diens vrouw Pauline Belloncle. Hun twee kinderen, Maurice en Jeanne, woonden hier in hun jonge jaren, alvorens naar de hoofdstad te verhuizen, waar hum vader belangrijke politieke verantwoordelijkheden kreeg toen het Tweede Franse Keizerrijk ten val kwam. Zij stelden de collectie samen en krozen er voor deze te legateren en in het familiehuis te installeren.

 

In 1851 werd tijdens een grote verbowing, met als doel eenheid in de stijl te creëren, een verdieping aan de stallen achter in de binnenplaats toegevoegd, in Lodewijk XV stijl. Toen het idee ontstond hier een museum van te maken, werd aan Auguste Perret, de architect van het Théâtre des Champs-Elysées, gevraagd de voormalige bijgebouwen te verbouwen tot tentoonstellingszalen, wat hij in 1930-1931 deed. Hij installeerde een recht omlaag stralende verlichting op de voormalige binnenplaats en trachtte het gebruik van een nieuw materiaal, gewapend beton, te verenigen met de klassieke bouwstijl van het herenhuis.